"Ik loop fluitend 10.000 stappen per dag."

Stel je voor: je bent veertig jaar. Je kunt niet staan koken. Niet met je kinderen eropuit. Van de bank naar de keuken is al een uitdaging. Dat was het leven van Diana, nog geen jaar geleden.

Een lichaam dat niet meer meewerkte

Diana had altijd wel wat last van haar rug gehad. Niks ernstigs, dacht ze. Tot het in maart 2025 ineens heel anders werd. Een gebroken wervel, een verschoven wervel en een dubbele hernia aan beide kanten. Het dagelijks leven werd een gevecht.

"Ik kon eigenlijk bijna niks meer. Niet staan, niet koken, niet met de kinderen weg. Van de bank naar de keuken was al een enorme uitdaging."

Op haar werk ging het nog, want zitten lukte wel. Maar thuis? Thuis was alles anders.

Van fysiotherapeut naar ziekenhuis

Diana was eerder bij een fysiotherapeut geweest voor rugklachten aan de andere kant. Dat had toen geholpen. Dus ze dacht: hetzelfde trucje nog een keer. Maar deze keer werkte het niet. Ondanks alle behandelingen bleef de pijn.

De fysiotherapeut was eerlijk: "Ik krijg het niet opgelost. Ik denk dat je naar het ziekenhuis moet."

En in het ziekenhuis kwam de diagnose. En daarmee het advies: opereren. De onderste drie wervels vastzetten met schroeven en pennen. Diana vroeg nog expliciet of het ook anders kon. Of bewegen en spiertraining een optie was. Het antwoord was zonder twijfel: nee.

Een telefoonnummer en een sprankje hoop

Maar Diana had via Gymbox Noordwijk en Jac al gehoord over iemand die misschien wél kon helpen. Iemand die verstand heeft van houdingen en beweging. Jari, onze bewegingsspecialist bij CrossFit Leiden.

"Ik wilde eigenlijk alles geprobeerd hebben voordat ik zou starten met een operatie. Dat was mijn laatste redmiddel."

Ook de fysiotherapeut had haar gewaarschuwd: als je nu de onderste wervels laat vastzetten, zijn over drie tot vier jaar de wervels daarboven aan de beurt. Je verschuift het probleem, je lost het niet op. Dat bleef hangen.

De Body-APK: zien wat anderen missen

Diana was zenuwachtig. Ze kon amper bewegen. Wat zou ze hier in hemelsnaam gaan doen?

Toch startte ze met een Body-APK: Jari's uitgebreide bewegingsanalyse. Hij bekeek haar houding, maakte foto's, liet haar op de loopband lopen en analyseerde alles tot in detail. Samen bekeken ze de beelden.

"Dat was bizar. Hoe je ziet wat er is, en hoe het eigenlijk zou moeten zijn. Op dat moment dacht ik: deze man heeft er zoveel verstand van, het kan niet anders dan dat het goed komt."

Diana beschrijft Jari als iemand met 'röntgenogen voor spieren'. "Hij kan één centimeter heupverschil zien tussen links en rechts. Ik weet niet waar hij het ziet, maar het klopt."

Stap voor stap vooruit

Diana startte voorzichtig met personal training. Eén keer per week. Kijken wat er mogelijk was.

Na een week of vijf begon ze verschil te merken. Langer staan. Iets verder lopen. Tijdens het koken blijven staan in plaats van hangen aan het aanrecht. Met ups en downs, want soms zocht ze de grens op en ging het daarna even meer pijn doen. Maar ook dat gaf inzicht. Elke terugval leidde tot betere oefeningen en een scherper traject.

Na de zomer stapte Diana over naar de Small Group training. Twee keer per week, intensiever. En daar ging het in een stroomversnelling.

Vandaag: een nieuw leven

Nu, een half jaar later, is Diana een ander mens.

Ze loopt fluitend 10.000 stappen per dag. Het krachtverlies in haar benen is weg. De zenuwpijn is verdwenen. Ze kan weer alles doen wat ze wil.

En dan het meest bijzondere: op recente foto's van haar rug is geen hernia meer te zien. De verschoven wervel zit recht. Alles staat waar het hoort te staan.

Zonder operatie. Zonder schroeven. Zonder pennen.

Het bewijs

Het ziekenhuis zei dat dit onmogelijk was. Dat bewegen het niet kon oplossen. Dat er maar één optie was.

Diana is het levende bewijs dat het anders kan.

"Het heeft mij echt mijn leven teruggegeven. Als je ook maar ergens aan twijfelt, zou ik het zeker doen."